• مدل شفافیت دی پیازا و ایکالوس (Dipiazza & Eccies)
  • دی پیازا و ایکالوس (۲۰۰۲) مدل جدیدی برای شفافیت شرکت (Corporate Transparency) ارائه کردند؛ مدل سه سطحی شفافیت شرکت (Three-Tier Model of Corporate Transperency)، نظری جدید از آینده گزارش‌دهی شرکت می باشد.

    ۱)سطوح سه‌گانه این مدل عبارتند از:

    ۱) سطح اول: یک مجموعه از اصول حسابداری پذیرفته‌شده عمومی جهانی (Global Generally Accepted accourting ـ Global GAAP)

    ۲) سطح دوم: استانداردهای مخصوص صنعت (Industry – Based Standards) برای ارزیابی و گزارش عملکرد که توسط خود صنایع وضع می گردد.

    ۳) سطح سوم: اطلاعات مخصوص شرکت شامل استراتژی، برنامه‌ها، روش‌های مدیریت مخاطره، سیاست‌های پرداخت، شاخص‌های عملکرد خاص شرکت، مبانی حقوقی شرکت.

    مدل سه‌سطحی از شرکت‌ها نمی‌خواهد که اطلاعات خود را در سه سطح ناپیوسته گزارش کنند، بلکه سرمایه‌گذاران و سهامداران فقط زمانی از این اطلاعات منتفع می شوند که شرکت‌ها اطلاعات هر سه سطح را به شکلی یکپارچه که تصویری کل‌نگرایانه از شرکت ارائه کند، افشا کنند.

    سطح سوم: اطلاعات مخصوص شرکت

    سطح دوم: استانداردهای مخصوص صنعت

    سطح اول: اصول حسابداری پذیرفته‌شده عمومی جهانی

    شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

    برای اینکه بازارهای سرمایه به‌گونه کارآمد و مؤثر اقدام کنند، زنجیره عرضه گزارش‌دهی شرکت مدیران اجرائی شرکت‌ها، هیئت‌مدیره، توزیع‌کنندگان اطلاعات، شرکت‌های حسابرسی مستقل، تحلیلگران، استانداردگذاران (Standard Setters) و تنظیم‌کنندگان (Market Regulators) بازار-به همراه تکنولوژی‌های عرضه و به‌کارگیری اطلاعات بایستی مطمئن و قابل‌اعتماد باشند.

    برای بازگرداندن اعتماد عمومی، کلیه شرکاء این زنجیره بایستی به روح شفافیت ایمان داشته باشند و آن را تمرین کنند. ترویج فرهنگ مسئولیت‌پذیری و اصالت اعضاء (People of Integrity) زنجیره نیز اهمیت اساسی دارد. این موضوع نشان‌دهنده تأثیر و ارتباط بین گروه‌ها و اشخاص مختلف درگیر در تولید، تهیه، انتقال و به‌کارگیری اطلاعات گزارش شده شرکت‌ها می‌باشد.

    این گروه‌ها عبارتند از:

    مدیران اجرائی و هیئت مدیره مسئول تهیه و صحت اطلاعات منتشره شرکت هستند.حسابرسان مستقل به اظهارنظر مستقل حسابرسی در مورد اکثر بیانیه‌های مالی منتشره شرکت‌ها می‌پردازند. در مدل سه سطحی حرفه حسابرسی بایستی در مورد اطلاعات منتشره هر سه سطح اطمینان حاصل کند.

    • توزیع‌کنندگان اطلاعات کسانی هستند که اطلاعات و داده‌های گزارش شده را جمع‌آوری و ادغام کرده تا مورد بهره گیری دیگران قرار گیرد این گروه همچنین شامل رسانه‌های خبری، سایت‌های اینترنت و دیگر رسانه‌های ارتباط جمعی می باشد که به اطلاعات شرکت‌ها مرتبط می شوند.
    • تحلیلگران، افرادی هستند که از اطلاعات گزارش شده شرکت‌ها در ترکیب با دیگر اطلاعات و تحقیقات به‌مقصود ارزیابی عملکرد و آینده شرکت بهره گیری می‌کنند و به سرمایه‌گذاران حقیقی و حقوقی توصیه‌های خرید و معامله سهام ارائه می‌کنند.
    • سرمایه‌گذاران و سهامداران به‌کارگیرندگان نهائی اطلاعات منتشره شرکت‌ها هستند. سهامداران شرکت، سرمایه‌گذاران حرفه‌ای، کارمندان دولت، شرکای تجاری، فروشندگان و تهیه‌کنندگان در این گروه جای می‌گیرند. همچنین شامل اعضاء جامعه، گروه‌های اجتماعی و دیگر سازمان‌های غیردولتی می باشد که ممکن می باشد در عملکرد یک شرکت مبالغی سرمایه‌گذاری کرده باشند.
      ”استانداردگذاران به سازمان‌هائی تصریح دارد که استاندارهای حسابداری و حسابرسی وضع می‌کنند، و نیز شامل دیگر سازمان‌ها، انجمن‌های حرفه‌ای، گروه‌های صنعتی – تجاری (industry Trade Groups) می باشد که ممکن می باشد در وضع استانداردها یا تعریف شاخص‌های عملکرد شرکت نقشی داشته باشند.
    • تنظیم گران بازار شامل آژانس‌های دولتی (National Govermental Agencies)، اتحادیه‌ها و تشکل‌های منطقه‌ای (Terftorial Coalitions)، گروه‌های فراملیتی و حتی بورس‌هائی می باشد که قوانین مربوط به گزارش‌دهی شرکت را وضع و اجراء می‌کنند و همچنین گروه‌های قانونگذاری.
    • تکنولوژی‌های توانمندکننده تصریح دارد به تکنولوژی‌های اینترنت، زبان گزارش‌دهی تجاری گسترده، که توزیع و به‌کارگیری گسترده اطلاعات گزارش‌شده را برای افراد داخل و خارج از شرکت میسر می‌سازد و نیز سخت‌افزار و نرم‌افزار توسعه‌یافته توسط شرکت‌های تکنولوژی به‌مقصود جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات.
    • مدل شفافیت بوشمن، پیوتروسکی و اسمیت

    بوشمن و همکاران (۲۰۰۱) برای توصیف و اندازه‌گیری شفافیت شرکت، چارچوبی در نمودار ۳ ارائه می‌دهند و شفافیت را چنین تعریف می‌کنند: ”شفافیت عبارت می باشد از وجود اطلاعات در مورد عملکرد دوره‌ای، وضعیت مالی، فرصت‌های سرمایه‌گذاری، ساختار حقوقی (National Govermental Agencies)، و مخاطره و ارزش شرکت‌ها در اقتصاد“ (بوشمن و دیگران، ۲۰۰۱، ص ۵).

    در این چارچوب، سیستم‌های اطلاعاتی که به شفافیت شرکت کمک می‌کنند به سه طبقه تقسیم می شوند؛ گزارش‌دهی شرکت (Coporate Reporting)، کسب اطلاعات محرمانه (Private Information Acquisition & Communication) و اشاعه اطلاعات (Information Dissemination).

    اولین طبقه یعنی گزارش‌دهی شرکت شامل افشا دوره‌ای به‌صورت اجباری یا اختیاری می باشد. این اطلاعات به‌عنوان مثال شامل اطلاعات مالی حسابرسی شده تبیین محصولات و بازارها، افشا حقوق مدیران و سرپرستان و دیگر اطلاعات خاص شرکت می باشد که به ارزیابی وضعیت مالی شرکت، عملکرد آن فرصت‌های سرمایه‌گذاری، ساختارهای حقوقی، و مخاطره و ارزش شرکت کمک می کند.

    برای کیفیت گزارش‌دهی شرکت چهار جنبه در نظر گرفته می گردد:

    ۱) عمق افشاگری (Disclosure Intensity)

    ۲) اصول حسابداری به‌کار رفته

    ۳) زمان افشا (Timeliness)

    ۴) کیفیت حسابرسی افشاها.

    اولین جنبه یعنی عمق افشاگری با سه دسته افشا سنجیده می گردد. اولین دسته، گزارشات عادی (General Disclosure) شامل اطلاعات عمومی، اقلام گزارش درآمد، ترازنامه، صورت جریان نقدی، استانداردهای حسابرسی، اطلاعات سهام و اقلام ویژه می باشد. دومین دسته، انتشار عمومی گزارشات ویژه مالی که از ماهیت اختصاصی بالائی برخوردارند، شامل هزینه‌های پژوهش و توسعه (R&D) مخارج سرمایه‌ای، افشا محصولات و بخش‌های جغرافیائی و سایر افشاهای مکمل می باشد. سومین متغیر عمق افشاگری، افشای ساختار حقوقی و مالکیت شرکت (Govemance & Ownership Structure) شامل شناسائی مدیران، اعضاء هیئت‌مدیره و ارتباط آنها، پاداش مقامات و سرپرستان شناسائی سهامداران عمده اندازه سهام تحت تملک سرپرستان و کارکنان و دامنه و حدود سهامداری می باشد.

    هر چقدر این سه متغیر ارزش بالاتری داشته باشند، به همان اندازه عمق افشاگری بیشتر خواهد بود

     متن فوق تکه ای از این پایان نامه بود

    متن کامل