یکی از مهمترین چالشهایی که در تحقیقات تجربی مربوط به شفافیت هست، اندازه گیری شفافیت می باشد. از نظر مفهومی کمی کردن اندازه شفافیت را میتوان با دقت اطلاعات دریافت شده سنجید. دقت اطلاعات تابعی از مربوط بودن و کیفیت اطلاعات می باشد. در تلاشهای اخیر برای اندازهگیری شفافیت از معیارهایی مانند بحران مالی یا هموار سازی سود بهره گیری شده می باشد(lander,2008).

مرکز تحقیقات و تجزیه و تحلیل بین المللی شاخصی برای شفافیت ارایه کرده می باشد که این شاخص میانگین امتیاز نود آیتم حسابداری و غیر حسابداری افشا شده توسط نمونه گستردهای از شرکتها در گزارشگری سالانه آنها می باشد. این مرکز امتیازات معینی برای هر ویژگی تعیین کرده و بر اساس امتیاز بدست آمده اندازه شفافیت اطلاعات مالی را اندازهگیری می ‌کند (cifar,1995).

برگر و دیگران معیاری برای اندازه گیری شفافیت گزارشگری مالی ابداع کردند که برای دامنه وسیعی از شرکت ها می توان بهره گیری نمود. ایده ای که آن ها برای اندازهگیری شفافیت سود در نظر گرفتند بر اساس پایداری سود می باشد، زیرا از نظر آن ها نوسان بازده سهام شرکت نسبتی از شفافیت حسابداری شرکت می باشد. این شاخص علاوه بر کیفیت گزارشگری مالی، شفافیت مالی را هم اندازه می گیرد(Berger,2006).

بارت و همکاران برای اندازه گیری شفافیت سود از ارتباط سود و بازده سهام شرکت بهره گیری کرده اند، به گونه ای که اگر سود و تغییر در سود با بازده سهام به گونه هم زمان تغییر کند(با در نظر گرفتن شاخص ضریب تعیین) سود شرکت شفاف می باشد.

مهد ساد و همکاران شاخصی را برای اندازهگیری شفافیت به کار گرفتهاند که مقدار شاخص بهره گیری شده با ویژگیهای شرکت یعنی اندازه شرکت، تعداد سهامداران و سود دهی ارتباط مثبتی دارد. در این پژوهش از مدل بارت و همکاران برای اندازه گیری شفافیت سود بهره گیری شده می باشد.(mohd saad,2009).

2-1-4) انواع اطلاعات موجود در بازار سهام

”اطلاعات دربرگیرنده دانسته یا دسته‌ای از دانسته‌ها می باشد که در مواقع لزوم مشخص را وادار به تغییر موضع، عقیده و تصمیم‌ یا تجدیدنظر در تصمیم‌گیری می کند“ (سازمان بورس اوراق بهاءدار تهران، ۱۳۷۸، شماره ۱۷، ص ۱۸).

اطلاعات در بازار سهام می‌تواند به دو گروه تقسیم گردد:

  • گروه اول اطلاعات مربوط به شرکت‌ها می باشد که در ارزیابی سهام مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد و عبارتند از:

۱) گزارش سالیانه شرکت‌ها به بورس و اوراق بهاءدار شامل صورت‌های مالی حسابرسی شده، افشای اطلاعات در مورد وضعیت تجاری، محصولات تولیدی، بازار فروش محصولات، توسعه یا توقف خط تولید، فروش و هزینه‌های خطوط تولید، سرمایه‌گذاری در کارخانه و تجهیزات، عملیات خارجی، اندازه و انواع بدهی‌های معوقه، شرکت‌های نابغه تحت تملک، قیمت تمام شده اموال، ماشین‌‌آلات و تجهیزات و استهلاک انباشته آنها و تجزیه و تحلیل‌های مدیریت از وضعیت مالی شرکت.

۲) گزارش ۳ ماهه شرکت‌ها به کمیسیون بورس و اوراق بهاءدار، این گزارش شبیه گزارش سالیانه، اطلاعاتی در مورد وضعیت مالی شرکت ارائه می کند. اما تفاوتی که با گزارش سالانه دارد این می باشد که اطلاعات برای یک دوره سه ماهه گزارش می گردد و حسابرسی نیز نمی‌گردد.

۳) گزارش هرگونه رویداد با اهمیتی که می‌تواند بر ارزش‌ اوراق بهاءدار شرکت تأثیر بگذارد این گزارش بایستی ظرف ۱۵ روز بعد از رویداد به کمیسیون بورس و اوراق بهاءدار ارائه گردد این رویداد مهم معمولاً قبلاً توسط مطبوعات به عموم اعلام می‌شده می باشد.

۴) اعلامیه پذیره‌نویسی (Prospectus) شرکت‌هائی که برای اولین بار قصد عرضه سهام به عموم دارند. این اعلامیه در واقع کتابچه‌ای می باشد که معمولاً حاوی اطلاعات زیر می‌باشد:

– اختصار اطلاعات از وضعیت شرکت، موضوع فعالیت آن، اوراق عرضه شده و مقدار و کاربرد

درآمد حاصل از آن.

– مصرف درآمد حاصل از فروش اوراق بهاءدار

– سیاست‌ پرداخت سود سهام

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

– ساختار سرمایه

– تجزیه و تحلیل مدیریت

– تبیین مفصل درمورد عملیات تجاری شرکت

– اختصار‌ای از اطلاعات مالی مشخص پنج سال گذشته

۵) اطلاعات اشخاصی که ۵ درصد از سهام یک شرکت را دارا هستند. این اشخاص بایستی اطلاعاتی نظیر انگیزه خود را از خرید این مقدار سهام در فرم‌های کمیسیون بورس اوراق بهاءدار ارائه کنند.

۶) اطلاعات مربوط به خرید و فروش سهام توسط مدیران، سرپرستان و به‌گونه کلی خودی‌های یک شرکت این اشخاص بایستی خرید و فروش سهام را در فرم‌هائی به اطلاع کمیسیون بورس و اوراق بهاءدار برسانند (میو، ۲۰۰۰)

  • گروه دوم اطلاعات مربوط به شاخص‌های بازار سهام، مانند حجم معاملات قیمت‌های اولیه و نهائی سهام در معاملات و فروش‌های عمده می باشد (بورس اوراق بهاءدار تهران، ۱۳۷۸، شماره ۱۷).
    علت های کاهش انگیزه شرکت‌ها برای اقشای اطلاعات معمولاً شرکت‌ها از ارائه اطلاعات کافی خودداری کرده و یا گزارشات مالی خود را به‌صورت پیچیده و نامفهوم منتشر می‌کنند. در پژوهش که در این زمینه انجام شده می باشد در ذیل ارائه می گردد:
  • داموداران (Damodaran)

بیان نمود شرکت‌ها به علت های زیر گزارشات مالی خود را به‌صورت نامفهوم ارائه می‌کنند:

۱) کنترل

بسیاری از مدیران برای حفظ کنترل و ممانعت از تصاحب قدرت توسط دیگران و از ترس کنار گذاشته شدن (Take over)، مجموعه‌ای ازشرکت‌های نابغه (Subsidiary Company) وهلدینگ (Holdying Company) ایجاد کرده و به انتشار اوراق بهاءدار جدید دست می‌زنند. در این شرایط و تحت چنین ساختار پیچیده‌ای مشکل می‌توان تشخیص داد که مثلاً چه‌وقت دارائی‌های شرکت به‌صورت ضعیف و زیر ارزش مدیریت می گردد و امکان به‌دست گرفتن کنترل کارآمد شرکت توسط رقبا دشوار می گردد.

۲) مزایای مالیات

شرکت‌ها گاهی اوقات می‌توانند بار مالیاتی خود را از طریق ایجاد ساختارهای هلدینگ در مکان‌هائی که مشمول پرداخت مالیات کمتری هستند، کاهش دهند. مثلاً یک شرکت آمریکائی می‌تواند شرکت‌های تابعه در مناطق معاف از مالیات تأسیس کند و درآمدها را به این شرکت‌های تابعه انتقال دهد. همچنین ساختارهای پیچیده هلدینگ شرکت‌ها را قادر می‌سازد که درآمدهای خود را با بهره گیری از قیمت‌گذاری انتقالی (Transfer Pricing) و وام‌های بین شرکت (Inter – Company Loans)، از یک شرکت به دیگری انتقال دهند. به‌گونه کلی پیچیدگی در قوانین مالیاتی منجر به پیچیدگی در گزارشات مالی می گردد

 متن فوق تکه ای از این پایان نامه بود

متن کامل