اعتماد به معنی ایمان دو جانبه به نیات پاک و رفتار خوب دیگران می باشد. کارشناسان دوجانبه بودن اعتماد را به صورت زیر تشریح می‌کنند:

«هنگامی که می بینیم دیگران به طریقی رفتار می‌کنند که بیانگر اعتمادشان به ماست بیشتر ترغیب می‌شویم که اعتمادشان را با اعتماد بیشتر به آنان جبران کنیم. برعکس کسانی که به نظر می‌رسد اعمال آنان برهم زنندهی اعتماد ماست یا بی اعتمادی نشان می‌دهند موجب بی اعتمادی ما نسبت به خودشان می شوند» (رضائیان، 1386، ص44 ).

بر اساس مدل جدیدتری از اعتماد سازمانی که یک صفت شخصیتی به نام «آمادگی برای اعتماد کردن به دیگران» را در بردارد: «آمادگی را می‌توان تمایل کلی برای اعتماد کردن به دیگران دانست». آمادگی بر اندازه اعتمادی که بشر نسبت به یک فرد مورد وثوق دارد، پیش از آن که اطلاعات دربارهی وی فراهم گردد، تاثیر می‌گذارد. اندازه آمادگی افراد با در نظر داشتن تجربیات بهبود و توسعه، انواع شخصیت‌ها و زمینه‌های فرهنگی با هم فرق می کند (رضائیان، 1386، ص 44).

 

2-3-1. اهمیت اعتماد

محور اساسی و تکیه گاه روابط اجتماعی، “اعتماد” می باشد. اعتماد باعث می گردد که افراد در روابط اجتماعی خود با دیگران هر گونه بدگمانی را کنار گذاشته و روابط صمیمانه‌ای را مستقر کنند که بدون اعتماد چنین روابطی شکل نمی‌گیرد. برعکس، بی‌اعتمادی باعث سوء ظن نسبت به دیگران و ضعف اعتماد به نفس در افراد می گردد و نتیجه این بی‌اعتمادی، اختلال در روابط و عدم شکل گیری موفق گروه‌ها و تیم‌ها و در نهایت منجر به کاهش اثربخشی سازمانی می گردد (کاظمی، 1381).

 

 

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

2-3-2. جایگاه اعتماد در تقویت سرمایه اجتماعی

بشر موجودی اجتماعی می باشد که به گونه ذاتی در تعامل، تقابل و کنش با دیگران نیازهای خود را شناسایی، مرتفع و گذران امور می­کند. دانشمندان علوم اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی با مطالعه این کنش­ها و تعاملات به مجموعه عواملی پی بردند که آن را سرمایه اجتماعی نامیده­اند. پرداختن به این عوامل بالندگی جامعه را موجب می­شوند (تاج بخش، 1385، ص 29).

بنا به تعریف سرمایه اجتماعی «مجموعه منابع بالفعل و بالقوه‌ای می باشد که با عضویت در شبکه‌های اجتماعی[1] کنشگران و سازمان‌ها به وجودمی‌آید. . . ». از نظر پوتنام سرمایه اجتماعی «روابط بین افراد، شبکه‌های اجتماعی و هنجارهای متقابل و اعتماد اجتماعی‌ای که از این طریق حاصل می گردد، می‌باشد». سرمایه اجتماعی تصریح به مجموعه روابط و هنجارهایی دارد که به کیفیت و کمیت روابط اجتماعی شکل می‌دهند (ملایی، 1387، ص 32).

«اعتماد تأثیر دو گانه­ای در مدل سرمایه‌ی اجتماعی دارد. یعنی هم محصول سرمایه اجتماعی می باشد و هم مؤلفه‌ی آن. بدون اعتماد سرمایه اجتماعی به وجود نمی­آید و اگر سرمایه اجتماعی در جامعه رو به کاهش برود، اعتماد میان مردم کاهش می­یابد» (پوتنام، 1993).

پس پیشنهاد می­گردد برای اعتماد تأثیر تولید کننده سرمایه اجتماعی و محصول سرمایه اجتماعی، توأمان درنظر گرفته گردد. این دو مفهوم بر یکدیگر تأثیر مستقیم و قوی دارند. یعنی با تقویت هر کدام، دیگری تقویت می­گردد. برای شکل­گیری سرمایه اجتماعی، یک اعتماد آغازین مورد نیاز می باشد. اما پس از اینکه سرمایه اجتماعی تولید گردید و ارتباط اعتماد شکل گرفت، به صورت خود به خود، ارتباط اعتماد قوی­تر می­گردد. قوی شدن ارتباط اعتماد به معنای افزایش سرمایه اجتماعی می باشد و به همین ترتیب سرمایه اجتماعی و اعتماد به تقویت یکدیگر می­پردازند. به همین دلیل می باشد که گفته می­گردد هر چه از سرمایه‌ اجتماعی بیشتر بهره گیری گردد، افزوده می­گردد. زیرا  بهره گیری از سرمایه اجتماعی به معنی محک زدن اعتماد میان طرفین و در صورتی که این آزمون ارتباط‌ی اعتماد را اثبات کند، سطح بالاتری از اعتماد مستقر می­گردد و سرمایه اجتماعی افزون می گردد (پوتنام، 2000).

[1] social network

 متن فوق تکه ای از این پایان نامه بود

متن کامل